Letter 39: The mind cannot see the city of God while passions bind it to bodily thoughts.

Whip the horse and spur the donkey, I beg you. For the moment I have been deprived of running. I do not want to draw God's chariot with others, and I am not able to carry my Lord alone, because even now the donkey's owners argue against the disciples. The thoughts of the passions do not let me carry the Lord of freedom from passion; they bind my feet and keep me from running. The mind never sees the city of God while it is tied to bodily things through desires. A thought carries whatever passion has taken hold of it, and it runs toward the thing to which its passion draws it. Nor can this rider dismount unless the passion is cut away. Just as the thought of bread lingers in the hungry person because of hunger, and the thought of water in the thirsty person because of thirst, so the thought of money lingers because of greed, and the thought of office because of vainglory. These are thoughts of bodily things stamped in our mind and shaped by chance, because the things themselves, of which they are thoughts, are like this. With such meditations it is impossible to receive the knowledge of God, because the knowledge of God does not make something stamped in the mind known. God is not a body with color or shape; these, as we have said, stamp the mind through thoughts. Therefore the mind that is about to receive the knowledge of God must be detached from thoughts of things. But it cannot escape these thoughts unless it lays aside the passions, for I have said that the thoughts of bodily things linger in us because of them. We cannot cast off the passions unless we remove greed, love of money, and vainglory far from our mind. The demons who oppose our way of life cling to these passions. From them Satan formed the three temptations written in the Gospel and brought them to the Lord; but the Lord, appearing higher than them all, commanded Satan to go away. The demon of sexual desire flees from bodily hardship, and the demon of anger flees when it cannot disturb us through rage. Why would someone who despises food, possessions, and vainglory become angry? The demon of sorrow also flees when it cannot seize anything, because the person has already cast away everything prepared for him and has not been thrown into confusion. A demonic thought is a disturbance in a passionate soul, stirring up desire and anger in it contrary to nature. If, then, by God's grace the mind turns away from these things and strips off the old human being, then at the time of prayer it will see its own condition, resembling sapphire or the color of heaven. Scripture calls this the place of God, seen by the elders on Mount Sinai. It also calls this place a vision of peace, where someone sees within himself that peace which surpasses every mind and guards our hearts. In a pure heart another heaven is stamped. Its vision is light, and its place is spiritual, because in it the meanings of created beings are seen in some measure and the holy angels visit those who are worthy. Resentment makes this vision dim, and the storm of anger through rage destroys it completely.

Greek retroversion from Syriac transmission (Frankenberg 1912, TAN/TEI CC BY 4.0): μαστιξον τον ιππον και τον ονον κεντριξε δεομαι σου · εγω γαρ προς ωραν απεστερημαι του τρεχειν ου γαρ αρμα του θεου μετ' αλλων θελω ελκειν ουδε μονος τον κυριον μου βασταζειν εχω οτι εως αρτι οι του ονου κυριοι αντιλογουσι τοις μαθηταις και ουκ εαι με τα των παθων νοηματα τον της απαθειας κυριον φερειν τους ποδας μου πεδωντα τε και τρεχειν κωλυοντα· ου γαρ ποτε ο νους την θεου πολιν οραι εως δι' επιθυμιων τοις σωματικοις συνδεδεται· δηλον γαρ οτι το νοημα τουτο βασταζει ου το παθος εν αυτωι ανελαβε προς δε τουτο το πραγμα τρεχει, προς ο αυτου το παθος αυτον ελκει, ουδε δυνατον τουτον τον αναβατην καταβηναι του παθους αυτου μη εκκοπτομενου. ωσπερ γαρ το νοημα του αρτου χρογιζει εν τωι πεινωντι δια την πειναν και το νοημα του υδατος εν τωι διψωντι δια την διψαν ουτω και το νοημα των χρηματων χρονιζει δια την πλεονεξιαν και το νοημα των αρχων (αξιωματων) δια την κενοδοξιαν· ταυτα δε εστι νοηματα σωματικων πραγματων εν τηι ημων διανοιαι εντετυπωμενα και κατα το τυχον μορφουμενα· τοιαυτα γαρ εστι και αυτα τα πραγματα ων εστι νοηματα. μετα δε τουτων των μελετων ουκ εστι γνωσιν θεου υποδεχεσθαι, οτι η θεου γνωσις ου τι τον νουν εντυπουν γνωριζει· ου γαρ εστι σωμα θεος χρωμα η σχημα εχον· ταυτα γαρ εντυποι τον νουν δια νοηματων ως ειπομεν. δει τοινυν τον νουν γνωσιν θεου δεχεσθαι· μελλοντα αποσπασθαι απο των πραγματων εννοιων, ου δε δυναται αποφευγειν τα νοηματα τα παθη μη αποθεμενος· ειπον γαρ οτι δια ταυτα τα των σωματικων νοηματα εν ημιν χρονιζει· και ου δυναμεθα αποβαλειν τα παθη εαν μη απο του νου ημων μακρυνωμεν την πλεονεξιαν και την φιλαργυριαν και την κενοδοξιαν, τουτοις γαρ τοις παθεσι κολλωνται ου δαιμονες τηι ημων αναστροφηι αντικειμενοι· απο τουτων γαρ μορφωσας ο σατανας εκεινους τους τρεις πειρασμους εν τωι ευαγγελιωι γεγραμμενους τωι κυριω προσηγαγε, φανεις δε αυτων υψηλοτερος εκελευσε τον σατανα υπαγειν. αποφευγει γαρ ο της πορνειας δαιμων απο θλιψεως σωματος, και ο του θυμου οταν μη δυνηται ταραξαι δι' οργης· υπερ τινος γαρ οργιζεται τις εδεσματων και κτηματων και κενοδοξιας καταφρονων; φευγει δε και ο της λυπης δαιμων οταν μη τι δυνηται αρπαξειν· προαπεβαλεν γαρ αυτος ο ανθρωπος παντα τα ητοιμασμενα και ου συνεχυθη, ταραχη γαρ ψυχηι εμπαθει νοημα δαιμονιωδες εν αυτηι επιθυμιαν και θυμον παρα φυσιν εξεγειρον· εαν τοινυν χαριτι του θεου ο νους τουτων αποστρεφηται τε και τον παλαιον ανθρωπον εκδυηται τοτε και την αυτου καταστασιν οψεται κατα τον καιρον της προσευχης σαπφειρωι η ουρανιωι χρωματι παρεμφερη ηντινα και τοπον θεου η γραφη ονομαζει υπο των πρεσβυτερων οφθεντα επι του ορους Σινα. τουτον τον τοπον και ορασιν ειρηνης ονομαζει, ηι οραι τις εν αυτωι εχεινην την ειρηνην την υπερεχουσαν παντα νουν και τας καρδιας ημων φρουρουσαν. εν καθαραι γαρ καρδιαι αλλος ουρανος εντυπουται ου η ορασις φως εστι τε και ο τοπος πνευματικος οτι εν αυτηι ορωνται ποσον (ποσως) αι των οντων εννοιαι και οι αγιοι αγγελοι φοιτωσι προς τους αξιους. ταυτην δε την ορασιν ο μεν κοτος αμαυρως αποδεικνυει, η δε του θυμου ζαλη δι' οργης τελειως αφανιζει Syriac transmission available in the linked TAN/TEI source. The complete corpus is Syriac-transmitted; Greek survives only fragmentarily, so this display text is a retroversion witness.