Letter 27: Self-control restrains the body, but gentleness makes the mind able to see.

You expect me to bless you and comfort you, beloved brothers; that is what you wrote. But I am a stranger to such comfort and blessing. I have not brought tithes to Melchizedek, nor have I returned victorious from the battle of the kings. It is written that the one who receives blessing from the Lord is innocent in hands and pure in heart, one who has not taken up his soul in vanity and has not sworn deceitfully. There is no acquiring a pure heart without complete mastery over the demons. As for me, my wounds stink and fester because of my foolishness. I am not fit for the hunt, because I would bring shame on it, and I am not worthy to be trusted with a spiritual net, as though by casting the word around them I could catch those who have fallen from virtue into the depths of vice. I only pray to be rescued from the sea and not to fall under that dragon who is mocked by the holy angels and who sneers among human beings. Whoever wants even now to put a bridle on that dragon and pierce his nose with a ring should acquire gentleness, the mother of knowledge. Moses was praised for it by the testimony that he was gentler than all people, and he spoke with God face to face and learned the meanings of beings by vision, not allegory. Do not trust in self-control alone, I beg you. A house cannot be built from one stone, nor completed from one brick. An angry self-controlled person is dry wood in winter, fruitless, twice dead, and uprooted. The angry person will not see the morning star rise, but will go away where there is no return, into a dark and shadowed land, a land of everlasting gloom where no light shines and where there is no seeing the life of human beings. Self-control only restrains the body; gentleness makes the mind capable of vision. Nothing quenches the burning arrows of the evil one like the knowledge of God. A demonic thought is a flaming arrow that stirs up an improper desire. The luminous mind, held in meditation on God, either does not receive that arrow or quickly throws it away, because knowledge snatches it up as on a wing and separates it from the bodily world. Without this bodily world, a demonic thought cannot stand, because such thoughts imprint bodily things. Let us flee, then, beloved brothers. Let us not be held in this world. Let us despise food and drink, for foods are for the belly and the belly for foods, but God will destroy both. Let us throw out greed, which is the mother of idolatry. Let us flee from vainglory, because every human glory withers like grass and after a little while drops its flower. Let us hold fast to the word of God, which remains forever and makes us remain forever in our Lord Jesus Christ. You wrote about the thought of acedia and asked which house one must leave, the spiritual or the bodily one. The person tempted by acedia very much hates the bodily house. Acedia troubles him in two ways: by hatred and by desire. The person under acedia hates what is present and desires what is absent; desire pulls the monk downward, and hatred drives him out of the cell. To abandon that house is a disgrace and a sign of defeat. These things happen to those who live alone. In Egypt even the communities are made up of many cells, and each of the brothers goes to his own cell, lives alone, works with his hands, and prays. They come together at the time of eating and at the times of prayer, morning and evening.

Greek retroversion from Syriac transmission (Frankenberg 1912, TAN/TEI CC BY 4.0): ευλογησαι προσδοκατε με και παρακλεσαι υμας αδελφοι αγαπητοι· τουτο γαρ γεγραφατε· εγω δε τοιαυτης παρακλησεως τε και ευλογιας αλλοτριος ειμι, ου γαρ τας δεκατας μελχισεδεκ προσενηνοχα ουδε εκ της των βασιλεων μαχης επανηλθον νικηφορος. ειρηται γαρ ουτος λημψεται ευλογιαν παρα κυριου αθωιος κερσιν και καθαρος τηι καρδιαι ος ουκ ελαβεν επι ματαιωι την ψυχην αυτου και ουκ ωμοσεν επι δολωι . αλλ' ουκ εστι κτασθαι καθαραν καρδιαν ανευ τελειας εξουσιας των δαιμονων· εγω δε προσωζεσαν και εσαπησαν οι μωλωπες μου απο προσωπου της αφροσυνης μου . εις αγραν ουχ ικανουμαι ως καταισχυνων και ουκ αξιος ειμι πνευματικην σαγηνην πιστευθηναι ωστε ως δια περιβολης του λογου τους απο αρετης εις βαθη κακιας πεσοντας αγρευειν· μονον προσευχομαι εκ της θαλασσης ρυεσθαι και μη γενεσθαι υπ' εκεινον τον δρακοντα τον υπο των αγιων αγγελων εγκαταπαιζομενον εκμυκτηριζοντα δε εν τοις ανθρωποις. ος αν δη προαιρηται και τα νυν φορβεαν αυτωι επιβαλειν και κρικωι την ρινα αυτου τρυπαν κτασθω πραυτητα ως μητερα της γνωσεως ηι μωυσης επηινεσθη κατα την μαρτυριαν οτι πραυς ην παρα παντας ανθρωπους και προσωπον κατα προσωπον ελαλησεν μετα του θεου και εμαθεν λογους των οντων οψει και ουκ αλληγορικως. μηδεις επι μονηι εγκρατειαι εστω πεποιθως δεομαι υμων· ου γαρ ενδεχεται οικοδομειν αφ' ενος λιθου ουδε απο μιας πλινθου οικιαν επιτελεσαι. εγκρατης οργιλος ξυλον ξηρον κατα τον κειμερινον χρονον ακαρπον δις αποθανον και εκριζουμενον· ο οργιλος ουκ οψεται τον εωσφορον ανατελλοντα αλλ' απεισιν οθεν ουκ εστιν αναστροφη, εις γην σκοτεινην και αμαυραν, εις γην γνοφου αιωνιου ου φως ουκ εκλαμπει ουδε εστιν οραν ζωην των ανθρωπων. η εγκρατεια μονον το σωμα πιαζει η δε πραυτης τον νουν ορατικον ποιει· και γαρ ουδεν αλλο τα πεπυρωμενα του πονηρου βελη κατασβεννυσιν ως γνωσις θεου, οτι βελος καιομενον εστιν ο δαιμονιωδης λογισμος υποκινων επιθυμιαν ου καθηχουσαν· τουτο δε το βελος η ουκ εδεξατο ο νους φωτεινος τε την οψιν και εν τηι θεου μελετηι κατεχομενος η ει εδεξατο ταχεως αυτο αποβαλλει της γνωσεως αυτον ως επι πτερωι αναρπαζουσης τε και του σωματικου κοσμου χωριζουσης· ανευ γαρ του σωματικου του κοσμου τουτου αδυνατον τον του δαιμονος λογισμον υφιστασθαι οτι τοιουτοι λογισμοι σωματικα πραγματα ενυποτυπουσι. φευγωμεν τοινυν αδελφοι αγαπητοι και μη κατεχωμεθα εν τουτωι τωι κοσμωι καταφρονωμεν εδεσματων και ποτου· τα βρωματα τηι κοιλιαι και η κοιλια τοις βρωμασιν ο δε θεος και ταυτην και ταυτα καταργησει · εκβαλωμεν ημων την πλεονεξιαν ητις εστι μητηρ ειδωλολατρειας, φευγωμεν απο της κενοδοξιας οτι πασα δοξα ανθρωπων ως χορτος μαραινει και μετ' ολιγον το ανθος αποβαλλει, αντεχωμεθα δε θεου λογου εις αιωνα μενοντος τε και ημας εις αιωνα καθισταντος εν τωι κυριωι ημων Ι. Χ. περι δε του της ακηδειας λογισμου γεγραφατε τινα οικον αναγκη εγκαταλειπειν τον πνευματικον η τον σωματικον· οτι τουτον τον σωματικον πανυ μισει ο υπ' ακηδιας πειρωμενος· υπο δυο γαρ παρενοχλειται ο ακηδιαζων του τε μισους και της επιθυμιας· ο γαρ ακηδιαζων μισει τα παροντα και επιθυμει τα αποντα και οδον η επιθυμια τον μοναχον κατω ελκει. τοσουτον ο μισος αυτον της κελλης αποδιωκει και εστιν ομοιουσθαι αυτον ως κτηνος αλογον ... ο η μεν επιθυμια απο των εμπροσθεν ελκει το δε μισος οπισθεν διωκει. εγκαταλιπειν δε τουτον τον οικον ονειδος εστι και σημειον ηττης, συμβαινει δε ταυτα τοις κατα μονας καθημενοις. εν αιγυπτωι γαρ και κοινοβια δια πολλων κελλων συνεστηκεν και εις εκαστος των αδελφων (οιχεται) εις την αυτον κελλην μοναζεται εργαζομενος κερσιν και προσευχομενος· συναγονται δε εις εν καιρωι σιτισμου και καιρωι προσευχων κατ' ορθρον και κατ' οψιαν Syriac transmission available in the linked TAN/TEI source. The complete corpus is Syriac-transmitted; Greek survives only fragmentarily, so this display text is a retroversion witness.